Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrin ehtiyatda olan baş giziri Zaur Ələkbərovun həyat yoldaşı Təranə Ələkbərovanın düşüncələri.

Hər bir insanın taleyində elə qərarlar olur ki, həmin seçim onun bütün həyat yolunu müəyyənləşdirir. Mənim üçün belə qərarlardan biri həyatımı Azərbaycan Respublikasının Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrinin hərbi qulluqçusu, bu gün isə ehtiyatda olan baş gizir Zaur Zakir oğlu Ələkbərovla bağlamağım oldu. O gün mən təkcə bir insanla ailə qurmadım. Mən Vətənə xidmət etməyi həyatının mənasına çevirmiş bir zabitlə, bir döyüşçü ilə, bir vətənpərvərlə ömür yoluna çıxdım.

İllər keçdikcə daha yaxşı anladım ki, qəhrəman olmaq təkcə silah götürüb döyüş meydanına çıxmaq deyil. Qəhrəmanlıq həm də səssiz yaşanan fədakarlıqlardır. Bu fədakarlıq təkcə hərbçinin deyil, onun ailəsinin də həyatına yazılır. Elə buna görə də bu gün qürurla deyə bilərəm ki, qəhrəman xanımı olmaq həm böyük fəxarətdir, həm də ağır məsuliyyətdir.

Mən bu həqiqəti evləndiyimiz ilk gündən qəbul etmişdim. Bilirdim ki, həyat yoldaşımın peşəsi adi iş deyil. O, hər səhər sadəcə işə getmirdi. O, Vətənə xidmətə gedirdi. Elə bir xidmətə ki, orada saat anlayışı yoxdur, istirahət yoxdur, bayram yoxdur, təhlükəsizlik yoxdur. Orada yalnız dövlətə sədaqət, hərbi and və Vətən sevgisi var.

Xüsusi Təyinatlı olmaq hər kəsə nəsib olmur. Bu adı daşımaq üçün təkcə fiziki güc kifayət etmir. Dəmir iradə, yüksək peşəkarlıq, soyuqqanlılıq, dözümlülük və sonsuz Vətən sevgisi lazımdır. Mən illər boyu bu xüsusiyyətlərin hamısını həyat yoldaşımın simasında görmüşəm.

İnsanlar televiziyada hərbi paradları izləyərkən, xüsusi təyinatlıların nümayiş etdirdiyi peşəkarlığa heyran qalırlar. Onların çevikliyi, cəsarəti və gücü hamıda qürur hissi yaradır. Amma ekran arxasında görünməyən bir həyat da var. O həyat uzun məşqlərdən, ağır sınaqlardan, təhlükəli tapşırıqlardan, aylarla ailədən uzaq qalmaqdan və hər an ölüm təhlükəsi ilə üz-üzə olmaqdan ibarətdir.

Mən həmin həyatın canlı şahidiyəm.

Elə günlər olurdu ki, onun harada olduğunu bilmirdim. Telefon zəngləri kəsilirdi. Günlər keçir, hətta həftələr uzanırdı. Hər dəfə telefon səslənəndə ürəyim həyəcanla döyünürdü. Qapının açılma səsi belə məni düşündürürdü. Amma bütün bunlara baxmayaraq, heç vaxt narahatlığımı ona hiss etdirməməyə çalışırdım. Çünki bilirdim ki, o, Vətənin keşiyində dayanarkən mən də ailəmizin dayağı olmalıyam.

Hərbçi ailəsi olmaq görünəndən daha çətindir. Çünki bu ailələr daim gözləməyi öyrənirlər. Gözləmək isə bəzən döyüşməkdən də ağır olur.

Zaur heç vaxt xidmətindən geniş danışmağı sevməzdi. Evə gələndə ailəsinin yanında adi insan kimi davranmağa çalışardı. Mən isə onun üzündəki yorğunluğu, baxışlarındakı dərin düşüncələri hiss edirdim. Soruşanda isə həmişə eyni cavabı verirdi:

"Çox şükür, hər şey qaydasındadır."

Bu sadə görünən cümlənin arxasında danışılmayan nə qədər hadisələrin, nə qədər təhlükələrin və nə qədər ağır yükün gizləndiyini yalnız mən anlayırdım.

Xüsusi Təyinatlı döyüşçülərin həyatının böyük hissəsi məxfilik üzərində qurulur. Onlar gördükləri işləri danışa bilmirlər. Onların uğurları çox vaxt gizli qalır. Adları çəkilmir, şəkilləri paylaşılmır. Amma dövlətin təhlükəsizliyi məhz belə görünməyən qəhrəmanların hesabına qorunur.

Mən həmişə düşünmüşəm ki, Vətən sevgisi sözlə ifadə olunan hiss deyil. O, insanın əməllərində yaşayır. Mən bu sevgini həyat yoldaşımın xidmətində, məsuliyyətində, sədaqətində görmüşəm.

2020-ci ilin sentyabr ayında başlayan 44 günlük Vətən müharibəsi isə həyatımızın ən ağır və ən şərəfli sınağı oldu.

O günlər təkcə cəbhədə deyil, hər bir Azərbaycan ailəsində müharibə yaşanırdı. Mən də hər səhər dua ilə oyanır, hər gecə dua ilə yatırdım. Televiziya ekranından bir an belə ayrılmırdım. Hər xəbər buraxılışı, hər rəsmi məlumat, hər telefon zəngi mənim üçün böyük həyəcan idi.

Mən yalnız həyat yoldaşımı yox, onunla birlikdə döyüşən bütün əsgərlərimizi düşünürdüm. Onların hər biri kiminsə övladı, həyat yoldaşı, atası və ya qardaşı idi.

Müharibə insanı çox dəyişir.

O günlərdə anladım ki, qəhrəmanlıq yalnız səngərdə deyil. Evdə gözləyən anaların, dualar edən ataların, gecələri yuxusuz keçirən həyat yoldaşlarının da öz qəhrəmanlığı var.

Sonra o möhtəşəm gün gəldi.

Azərbaycan Ordusu tarixi Zəfər qazandı.

Küçələr insan selinə çevrilmişdi. Bayraqlar dalğalanır, insanlar sevinc göz yaşları içində bir-birini qucaqlayırdı. Mən də ağlayırdım. Amma mənim göz yaşlarımın mənası bir qədər fərqli idi.

Çünki bilirdim ki, bu Zəfərin arxasında minlərlə igidimizin qanı dayanır. Şəhid analarının göz yaşları, qazilərimizin sağlamlığı, ailələrin çəkdiyi həsrət və hərbçilərin illərlə gördüyü ağır hazırlıq dayanır.

Bu Zəfər təsadüfən qazanılmadı.

Bu Zəfər illərlə gecə-gündüz çalışan, özünü Vətənə həsr edən Azərbaycan əsgərinin, zabitinin və xüsusi təyinatlılarının zəhmətinin nəticəsi idi.

Müharibə başa çatdıqdan sonra da həyat yoldaşım xidmətini davam etdirdi. Çünki Xüsusi Təyinatlı üçün xidmət yalnız döyüş vaxtı olmur. Dövlət təhlükəsizliyi hər gün qorunur. Hər gün yeni tapşırıqlar, yeni məsuliyyətlər olur.

İllər sonra o, ehtiyata buraxıldı.

Ancaq mən onun simasında bu gün də eyni döyüşçünü görürəm.

Onun baxışlarında dəyişməyən qətiyyət var.

Onun danışığında dəyişməyən Vətən sevgisi var.

Onun xarakterində dəyişməyən məsuliyyət hissi var.

Mən həmişə fəxr etmişəm ki, ömrümü belə bir insanla bölüşürəm.

Bu illər ərzində öyrəndim ki, hərbi forma sadəcə geyim deyil. O forma məsuliyyətin, sədaqətin, vicdanın və dövlətə bağlılığın simvoludur.

İnsanlar hərbçini görəndə çox vaxt yalnız formanı görürlər. Mən isə istəyirəm ki, hər kəs həmin formanın arxasında dayanan ailəni də xatırlasın.

Çünki hər qəhrəmanın evində onu gözləyən insanlar var.

Bir ana var.

Bir ata var.

Bir həyat yoldaşı var.

Bir övlad var.

Onlar da bu xidmətin görünməyən iştirakçılarıdır.

Mən inanıram ki, dövlətini sevən xalq ilk növbədə öz qəhrəmanlarına sahib çıxmalıdır. Xüsusi Təyinatlı döyüşçülər Azərbaycan dövlətçiliyinin ən etibarlı dayaqlarından biridir. Onların xidmətinə verilən hər bir qiymət əslində dövlətə, müstəqilliyə və gələcəyimizə verilən qiymətdir.

Bu gün həyat yoldaşım ehtiyatda olsa da, onun qəlbindəki hərbçi ruhu heç vaxt dəyişməyəcək. Mən bunu hər gün hiss edirəm. Çünki Vətən sevgisi pensiyaya çıxmır. Dövlətə sədaqət bitmir. Hərbçi adı ömür boyu insanın kimliyinə çevrilir.

Mən həmişə övladlarımıza da bunu öyrətməyə çalışmışam ki, Vətən sevgisi ailədən başlayır. Dövlətə sədaqət insanın ən böyük mənəvi sərvətidir. Azərbaycanın müstəqilliyi bizə asan başa gəlməyib və onu qorumaq hər birimizin borcudur.

Bu gün geriyə baxanda keçdiyimiz bütün çətinlikləri qürurla xatırlayıram. Çünki həmin çətinliklərin sonunda Azərbaycanın Zəfəri, xalqımızın qüruru və ailəmizin başıuca yaşadığı bir həyat dayanır.

Həyat yoldaşım heç vaxt özünü qəhrəman adlandırmayıb. O, bunu sadəcə öz borcu hesab edib. Lakin mən yaxşı bilirəm ki, ömrünün ən gözəl illərini Vətənə həsr edən, ailəsindən uzaq qalaraq dövlətin təhlükəsizliyi naminə xidmət göstərən hər bir insan xalqın yaddaşında qəhrəmandır.

Bu yazını böyük qürur hissi ilə tamamlayıram.

Mən Azərbaycan Respublikasının Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrinin ehtiyatda olan baş giziri Zaur Zakir oğlu Ələkbərovun həyat yoldaşıyam.

Mən ömrümün ən böyük qürurunu Vətənə xidmət edən bir insanın həyat yolunu paylaşmaqda görürəm.

Çünki bilirəm ki, qəhrəman təkcə döyüş meydanında yaranmır. Onun arxasında dayanan ailə də bu qəhrəmanlığın ayrılmaz hissəsinə çevrilir.

Və mən bununla bu gün də, sabah da, ömrümün sonuna qədər fəxr edəcəyəm.